zondag 28 april 2013

Onder de Loep

Soms zou het leven zoveel gemakkelijker zijn als je je eigen gedragspatronen niet zou (her)kennen. Dat je gewoon je leven leeft. Weliswaar ook met frustraties, maar nooit gepaard met de vraag: ”waarom ben ik gefrustreerd?”
Nee, ik ben gefrustreerd. Punt.
Maar nee hoor, dat heerlijke leventje is niet weggelegd voor mensen zoals ik. Elke keer namelijk als ik “afwijkend” gedrag vertoon, haal ik meteen –ongewild- het vergrootglas erbij en leg mijn gedragingen onder de loep.
Zo vermoeiend.
Niet in de laatste plaats voor mijn sugardaddy*. Want mijn overdenkingen blijven -helaas voor hem- niet bij gedachtes, maar moeten breed uitgemeten worden waarbij een belangrijke rol voor hem is weggelegd. Hij moet immers op de juiste momenten “uhuh, ja?, oh echt, nee joh” zeggen.
Dus.
De afgelopen weken was ik moe, niet zomaar moe, maar echt moe moe. Als in “ik wil alleen nog maar in mijn bed liggen en huilen- moe”. Voel je ‘em ook?
Oké, hou dat vast.
Een “normaal” mens (wat is normaal? Is normaal als je een IQ van 90-110 hebt, huisje boompje beestje, veilig D66 stemt, een baan van 9-17 hebt en spaart voor een golden retriever? Of is normaal als je je je…oké ik dwaal af, andere discussie, andere keer. Of niet) zou in zo’n geval dan bedenken dat hij/zij misschien wat eerder naar bed moet en wat rustiger aan moet gaan doen.
Maar ja, normaal, waarschijnlijk ben ik niet normaal. Nee, ik ga op de bank zitten en haal alles erbij om deze vermoeidheid te verklaren. Van luttele oorzaken als teveel werken tot waarom heb ik eigenlijk mijn rijbewijs gehaald terwijl ik voor een beter en schoner milieu ben.
Gelukkig heb ik van een niet onbelangrijke vrouw (waarvan ik de eer had afgelopen jaar te mogen leren kennen)geleerd om mee te varen op de golven van het leven. Deze visie probeer ik op de valkuilmomenten(…) als een mantra aan te halen en vast te houden en zo de innerlijke criticus buiten te sluiten.
En ik moet zeggen, het gaat steeds beter. Zo heb ik deze week spontaan vrij genomen en een alleen maar leuke dingen doen week gepland. En zodra de Waarom doe je dit-vraag zich weer dreigt op te dringen, zet ik Bob Marley nog iets harder en zing vrolijk “Don’t Worry About a Thing” mee.

Fijne zondag!
 

*Dit is één van de voorstellen die zijn geopperd n.a.v. mijn oproep in de vorige post.



 

Passievolle kokoskoekjes
Circa 13 dubbele koekjes
 

Begin met het maken van de passievrucht curd. Deze heeft wat tijd nodig om op te stijven. Je kan deze natuurlijk ook weglaten en alleen de kokoscrème tussen de koekjes doen.
 

Passievrucht curd

Ingrediënten
130ml passievrucht puree (verkrijgbaar bij de horeca groothandel)
135 gram fijne tafelsuiker
3 eieren
175 gram roomboter in blokjes
1 gelatineblaadje

Laat de gelatine weken in koud water.
Doe het ei en de suiker in een steelplan en klop het licht. Voeg de passievruchtpuree al roerend toe en verhit het geheel op middelhoog vuur.
Verhit de crème tot hij gaat koken. Hij wordt zo dik al banketbakkersroom. Blijf nog steeds roeren.
Haal de pan van het vuur en voeg de uitgelekte gelatine toe. Schenk de crème dan door een fijne zeef boven de boter. Mix de crème 1 minuut met een staafmixer om er zo een gladde, glanzende en homogene massa van te maken. Zet in de koelkast om verder op te stijven.
 

Kokoskoekjes

Ingrediënten
200 gram bloem
1 tl bakpoeder
100 gram boter
100 gram suiker
1 ei
1/4 tl zout
75 gram kokosmelk
2 el passievrucht puree
½ tl vanille extract
½ tl kokos extract (verkrijgbaar bij de Toko)

 Verwarm de oven voor op 175°C.
Meng de bloem bakpoeder en zout en zet opzij.
Mix de boter en suiker in 1 a 2 minuten luchtig. Voeg het ei toe tot goed is opgenomen. Voeg schep voor schep het bloem toe tot het goed is opgenomen. Voeg als laatste de kokosmelk, passievrucht puree en extracten toe en mix tot het een deeg/beslag vormt in 1 a 2 minuten.
Gebruik een kleine ijsschep en schep kleine hoopjes op het bakpapier. Zet in de oven.
Keer halverwege het bakproces de bakplaat om. Zo garen en bruinen de koekjes gelijkmatig. Haal na circa 10/15 minuten uit de oven of tot lichtgoud. Leg ze op een rooster om verder af te koelen.
 

Kokos crème

Ingrediënten
125 gram roomboter
150 gram poedersuiker
3 el kokosmelk
1 tl kokos extract
1 vanillestokje (of ½ tl vanille extract)
snuf zout


Mix de boter romig. Voeg dan de suiker en overige ingrediënten toe. Zorg dat alles gemengd is en schakel over naar een hogere snelheid tot het mengsel luchtig is geklopt in circa 5 minuten. Schep de crème in een spuitzak.
 

Samenstellen
 
Leg de koekjes in paren. Leg per paar één andersom. Spuit de kokos crème rondom de randen. Schep vervolgens een klein schepje passievruchtencurd in het midden en druk voorzichtig de andere koek er bovenop. Zeef wat poedersuiker over de bovenkant.
Ze zijn 2 dagen houdbaar, bij ons hebben ze de avond niet gered.
 

Geniet!




 
Dit is een Jillicious twist van dit recept.





zondag 21 april 2013

Een Verwend Nest

Een aantal weken geleden heb ik een confronterend programma gezien over “het verwende kind”. Hoe het kind van nu wordt opgevoed met weinig uitdaging, weinig frustratie en weinig grenzen.
Hoe het kind van nu de wereld aan hun voeten heeft liggen, maar omdat ze er niet voor hoeven te vechten deze niet met beide handen aangrijpen.
Hoe het kind van nu met hun ouders kunnen onderhandelen over van alles, zoals ook huisregels;
Papa: ”je mag maar 1 uur per dag op de computer, tablet of smartphone.”
Dochter: ”als ik moet minderen, dan moet jij ook minderen papa!”
Papa: ”je hebt helemaal gelijk kind, ik zal inderdaad ook minder achter de computer zitten.”

Woeattttt?!

Hoe het kind van nu eigenlijk verwaarloosd wordt als je hem/haar zo opvoedt.
Men zegt wel eens dat als je een verhaal hoort of leest, dit een “feest van herkenning” kan zijn. Nou een feest vond ik het allerminst. Herkenbaar daarentegen des te meer.
Au, au, au.
De conclusie die ik moest trekken, was namelijk dat mijn eigen oogappeltjes toch wel enigszins, hier en daar, ietsepietsie, een klein beetje maar hoor, verwend zijn.
Dit alles veelal voortkomend uit schuldgevoel, vermoeidheid en soms ook egoïsme.

Zei ik dat zojuist hardop?
Au, au, au.

In (onze)mijn opvoeding vind ik het belangrijk om hen mee te geven dat ze op mogen moeten komen voor hun eigen mening en rechten; dat ze alles mogen vragen (kinderen die vragen worden overgeslagen, maar kinderen die zwijgen zullen nooit iets krijgen). Ik heb nog de stille hoop dat ze ook meekrijgen dat de vorm waarin je dit doet wel beschaafd en respectvol is.
Alsof God himself tot mij had gesproken via het programma, ging ik als een ware missionariseres(…) de deuren langs om iedereen te vragen of ze het programma ook hadden gezien, en zo niet dat ze moesten kijken,  met tot slot een korte samenvatting en het moraal van het verhaal.
(natuurlijk ging ik niet letterlijk langs de deuren, maar voor het verhaal is het wat sprekender. Zie je mij al als een Jehova mijn voet tussen de deur zetten? Ja? Oh….oké…)
Maar dat niet alleen. Mijn kinderen moesten het ook ontgelden met mijn hernieuwde inzichten.
Waar ik voorheen nog wel eens water bij de wijn deed, dronk ik diezelfde wijn nu strict puur. En - misschien nog wel belangrijker- werd ik ook vasthoudender dan ik al pretendeerde te zijn.
Zelfs voor husband* Arjan bleef deze metamorfose niet onopgemerkt en lachte schamper aan de zijlijn wachtend tot ook deze bui (hé dit heb ik eerder gelezen) voorbij zou trekken.

Nu, een paar weken verder ben ik wel weer wat rustiger, en is de wijn al wel weer wat wateriger aan het worden. Maar, de iPad is opgeruimd, de spelletjes tevoorschijn gehaald, de eettafel weer een eettafel i.p.v. een broedplaats voor rommel, en is nee nog (bijna altijd) nee.
We komen er wel.
Ooit.

Fijne zondag!

*Hoe noem je eigenlijk iemand waar je een langdurige relatie mee hebt, 2 kinderen, maar niet getrouwd bent? Partner klinkt zo kil, vriend zo losjes, manlief sarcastisch. Het valt niet mee. Suggesties zijn welkom.


 
Waarom gewoon doen als het nog lekkerder kan!

Boterkoek met amandelspijs

Ingrediënten
300 gram roomboter
100 gram fijne tafelsuiker
100 gram witte basterdsuiker
Bloem
Snuf zout
150 gram amandelspijs (dr Oetker)
1 citroen
1 ei
Amandelschaafsel

24cm bakvorm, bekleed met bakpapier

Meng de boter met de twee soorten suiker, citroenrasp en het zout. Kneed daarna de bloem erdoor tot een samenhangende deegbal. Verdeel het deeg in 2 gelijke delen en verpak het in plastic folie en laat het minstens 1 uur in de koelkast rusten.

Verwarm de oven voor op 200 °C.
Klop de amandelspijs met een kwart losgeklopt ei (bewaar de rest voor later) tot een homogeen mengsel en zet apart.
Druk 1 deeglap uit in de bakvorm. Verdeel hier de amandelspijs over en dek af met de 2e lap deeg.  Probeer deze 2e laag eerst al wat uit te rollen voor je het eroverheen legt. Zo voorkom je dat je de amandelspijs alle kanten opdrukt. .
Bestrijk de bovenkant met het losgeklopte ei en strooi de amandelen er overheen. Bestrijk nogmaals met het ei en bak de boterkoek in 20-25 minuten goudbruin in de oven.
Laat de boterkoek geheel afkoelen alvorens aan te snijden. Maar pas op, machtig, maar niet vanaf te blijven.

Geniet!


 

zondag 7 april 2013

Niet Trekken, maar Douwen

Het recept van vandaag vraagt wat geduld, het deeg vraagt namelijk veel rust/rijstijd. Afgezien daarvan is het een betrekkelijk makkelijk recept.
In Amerika is de pull-apart bread een bekend begrip en in alle smaken verkrijgbaar; zoet of hartig, het maakt niet uit. In het Engels klinkt het als een heerlijk stuk banket. Vertaald naar het Nederlands daarentegen wordt het opeens een stuk onsmakelijker: een trek-uit-elkaar brood. Daarover straks meer.

Aangezien ik de pecanbroodjes van een niet nader te noemen supermarktketen ‘Da Bomb’ vind, leek het mij een leuke uitdaging om dit in een trek-uit-elkaar- versie te maken. En bij gebrek aan een fatsoenlijk cakeblik(…serieus…) heb ik 5 mini’s gemaakt. Ik kan je zeggen, ze stelden niet teleur. Integendeel, ze waren Yummie, zo yummie zelfs dat ik na één hap nog net kon zien hoe mijn bloedeigen kinderen het bord naar zich toe trokken en als hongerige kannibalen zich te goed deden aan mijn (ja, MIJN) trek-uit-elkaar-broodje. Laat ik mezelf maar voorhouden dat zij dit deden uit bescherming (remember , I’m still on a diet…). Eigenlijk was het dus een heel warm en liefdevol gebaar van hun…en zo begon ik aan mijn zondagochtend ontbijt: een broodje appelstroop en een gekookt ei. Life is Jillicious!

Via deze weg wil ik een beroep doen op jullie creativiteit en mee te denken over een goede Nederlandse vertaling/ naam voor deze kruising tussen een zeeuwse bolus en een pecanbroodje die je echt uit elkaar moet trekken om een stukje te kunnen proeven.
Valt er wat te winnen? Roem, eeuwige roem!
Succes!
 
Fijne zondag. 

 
 
 
Pecan pull-apart bread
22x12x7,5cm

Deeg
375 gram bloem
50 gram fijne tafelsuiker
2 ¼ tl Actieve droge gist
½ tl zout
60 gram boter
80ml volle melk, kamertemperatuur
60ml water
2 eieren
1 vanillestokje of 1 tl vanille extract

Vulling
150 gram gehakte pecannoten
200 gram fijn tafelsuiker
2 tl kaneel
½ tl nootmuskaat
60 gram boter

Doe 250 gram bloem, suiker, gist en zout in een mengkom, zorg wel dat de gist en het zout elkaar nog niet raakt*.
Klop in een aparte kom de eieren los.
Smelt in een steelpan boter met de melk  tot de boter geheel gesmolten is. Haal van het vuur en voeg het water en vanille toe. Laat het mengsel tot handwarmte afkoelen in circa 2 minuten.
Voeg dan het mengsel aan de droge ingrediënten toe en meng met een pollepel. Voeg de eieren toe tot deze volledig zijn opgenomen.
Voeg al roerend de overige bloem toe en blijf nog zo’n 2 minuten roeren. Ik heb hiervoor de mixer met deeghaken gebruikt. Het mengsel zal nog wat plakkerig voelen.
Vet een grote kom in met olie en doe het deeg erin. Bedek het met huishoudfolie en laat het op een warme plek in circa 45-60 minuten rijzen tot dubbele grootte.
Maak ondertussen de vulling door de suiker, kaneel en de nootmuskaat in een kom te mengen. Smelt de boter, houdt apart.
Vet het cakeblik in en leg er vervolgens een reep bakpapier in de breedte in. (zie foto)

Voeg 2 eetlepels aan het deeg toe en kneed nog even door. Bedek het met een schone theedoek en laat nog 5 minuten liggen. Rol het vervolgens uit op een bebloemd werkblad tot een lap van circa 30x50cm grootte (of zo lang als je het kan krijgen).
Kwast de deeg in met de gesmolten boter en verdeel daar de gehakte pecannoten over en vervolgens het suikermengsel.  Het lijkt wat veel (daar waarschuwde het originele recept mij ook al voor. En eigenwijs als ik was heb ik dus niet alles gedaan, maar na de smaaktest kan ik niet anders zeggen dan dat de weggelaten suiker echt nog wel had gemogen), maar na het bakken is het dan juist een heerlijk gecarameliseerd.
Snij met een pizzasnijder het deeg in de breedte in 6 even grote repen. Leg ze op elkaar en snijd dat vervolgens in de lengte in 6 gelijke stukken. Zet ze op hun kant naast elkaar in het cakeblik. Leg er een schone keukendoek over en laat het wederom in 30-45minuten rijzen (van deze stappen heb ik geen foto’s, omdat Joy dat al zo mooi had gedaan, klik hier).

Verwarm de oven ondertussen voor op 175°C.
Bak vervolgens af in 30-35 minuten tot het (donker) goudbruin van kleur is.
Haal uit de oven en laat nog even rusten in het bakblik alvorens hem uit te storten.
Vers en warm is hij natuurlijk het allerlekkerst. Maar de volgende dag zal het zeker geen straf zijn om nog een stuk te nemen.  

Geniet!

*Zout vermindert de werking van de gist. Suiker daarentegen bevordert juist de werking van gist.
 
*Het is een Jillicious twist van dit recept.

 

maandag 1 april 2013

Lente Prikkels

Mijn dochter is een bikkel. Deze week kreeg ze haar (voorlopig) laatste prik. Deze heeft de reputatie zeer pijnlijk te zijn, in ieder geval in de nasleep.
Maar niet bij mijn dochter. Zij stond erbij en keer ernaar, letterlijk. Achteloos keek ze hoe de naald haar arm inging, de dokter 2x tot 3 telde, en de naald er weer uitging. Ook in de uren erna gaf ze geen kick en keken wij verbaasd hoe zij “zich staande hield”. Zij keek op haar beurt geërgerd naar ons als in “wat kijken jullie toch?!”
Wow.

Mijn wederhelft daarentegen.

Het woord ‘prik’ alleen al doet mijn vriend zeebenen krijgen en wild om zich heen grijpend naar vasteland.
En liefhebbend en begripvol als ik ben, kan ik het dus niet laten om zo nu en dan achteloos te vragen:  “donderdag was het toch dat ze die PRIK kreeg?” Om vervolgens heerlijk te genieten van het daarop volgende schouwspel.
Gemeen?
Ja.
Vermakelijk?
Zeer!

En zo neemt mij fantasie al gauw de vrije loop, want zou hij het ook hebben bij:
Het drinken van PRIK limonade,
Het spelen van ezeltje PRIK,
Het zingen over kabouter PRIKkebeen,
Het zien van PRIKkeldraad
Of
Als shampoo in zijn ogen PRIKt.
Oh nee, dat kan niet meer…bekenden weten wel waarom…

Hoe kan het toch dat zo’n grote stoere vent die onder de tattoos zit (die, zover ik weet, nog steeds met een naald gezet worden) als een kaartenhuis ineen stort bij het zien of horen van een naald?

En hij is niet uniek.

Het gros van de mannen wordt week bij naalden, bloed of volle (poep)luiers. Hoe zou het zijn als een man ook ongesteld zou kunnen worden? Liggen ze dan een hele week ziek in bed? Nee, deze mannen kunnen een voorbeeld nemen aan mijn dochter. Met haar Winnie de Pooh pleister kan ze de hele wereld aan.
De eerste tattoo is niet ver weg ben ik bang…

Fijne 2e Paasdag!

 

Vandaag eens wat anders, een meer hartig recept, heerlijk voor bij een High Tea.

Geitenkaas scones
20 stuks

375 gram bloem
1 el suiker
2 ½  tl bakpoeder
½ tl baking soda
½ tl zout
½ tl zwarte peper
170 gram boter, koud in blokjes
1 ei
3 el koud water
125 gram sour cream
15 gram Bieslook
100 gram honing geitenkaas              
1 losgeklopt ei (met een scheutje koffiemelk)

garnering
geroosterde paprikapoeder

Verwarm de oven voor op 205°C. Bekleed een bakplaat met bakpapier.
Mix de ei, zure room, en water licht met een vork en zet apart.
Zeef in een grote kom de bloem, suiker, bakpoeder, bakingsoda, zout en zwarte peper. Voeg de boter in kleine blokjes toe en mix ofwel met de deeghaken of met je vingers de boter door de bloem totdat je een onogenlijk grof gemengd deeg hebt. Voeg de zure roommengsel in 1x toe en mix dusdanig dat het een zacht deeg maakt, als het wat plakkerig is voeg dan wat bloem toe, maar het moet niet te droog worden. Voeg nu de bieslook en de geitenkaas toe en kneed dit op een schoon werkblad tot een samenhangend deeg.

Rol het uit tot circa 3 cm dikte en steek met een 5 cm ronde uitsteker rondjes uit  en leg deze op de bakplaat. Klop een eigeel los met wat koffiemelk en kwast de bovenkanten in en strooi vervolgens naar smaak de zwarte peper en gerookte paprikapoeder erover.

Bak in 12-15 minuten. Serveer ze warm. Ze zijn het lekkerst als je ze op de dag zelf opeet, maar 2 dagen later (mochten ze dat redden) zijn ze ook nog lekker.

Geniet!
 
Dit is een Jillicious twist van dit recept.