zondag 24 februari 2013

Ouwe Taart

Gisteren was ik jarig. Ik werd 35, 33,29, 23 jaar om precies te zijn.
En alhoewel ik niks liever doe dan anderen te verblijden met een (verjaardags)taart, is dat bij mijn eigen verjaardag wel anders.
Je zou denken dat dit voor mij bij uitstek dé gelegenheid zou zijn om helemaal los te gaan in de keuken. Maar niks is minder waar.
Deze dag laat ik het liefst in stilte voorbij gaan. Een hele dag in het middelpunt van de belangstelling staan, is nou niet echt wat je noemt mijn "number one" bezigheid.
Toen wij nog kinderloos waren, was het verjaardagsleven een stuk gemakkelijker. Dan gingen we op vakantie (bij voorkeur naar een warm land) en kwamen we terug als de verjaardag was overgewaaid. Maar met kinderen is dit (financieel) wat moeilijker te realiseren.
Die zijn bijna nog zenuwachtiger dan de jarige job zelf. Alleen al omdat zij nog niet mogen vertellen wat ze hebben gekocht/gemaakt en waar ze dat hebben verstopt.
En dan waren wij in den beginne nog zo naïef (wij dachten toen “pedagogisch zeer verantwoord”) om hen bij de hele organisatie voorafgaand aan de verjaardag te betrekken. Met als resultaat dat hun zenuwen 2 weken hoogtij vierden. En als finale dat je op je eigen verjaardag tot wel 7u(!) mocht uitslapen. Uitslapen is overigens een relatief begrip als je kinderen hebt, dat heb ik aan den lijve(…) mogen ervaren. “Pikant” detail is echter wel, dat de wederhelft er dan al een uur op heeft zitten, omdat de kinderen al vanaf 6uur staan te stuiteren: “mag ik al, mag ik al, mag ik al?”

Anyhow, dit jaar had ik –sinds jaren- weer zin om mijn verjaardag te vieren. Ik had speciaal een dag vrij genomen om mijn bakmarathon in alle rust (lees: kinderloos) uit te kunnen lopen. Na een  (bij voorbaat) welverdiende kop koffie stond ik met alle bakboeken in de keuken, ik had de ingrediënten uitgestald op het aanrecht, de oven voorverwarmd. Kortom, ik was klaar om aan de bak te gaan. Er ontbrak echter één essentieel onderdeel: zin. Ik had geen zin. Totaal geen zin! 15 minuten lang heb ik met een winterpeen in mijn handen gestaan, wachtend tot de energie weer zou gaan stromen. Maar.het.kwam.niet.
Er restte mij niks anders dan op de bank te gaan zitten en mijn bakplanning nog eens door te nemen. Na wat tellen en  schrappen hier en daar, kwam ik op 2 beproefde recepten. En zo kon het zijn dat ik rond de middag al klaar was en de rest van de dag kon uitrusten. Rusten is immers erg belangrijk als je –bijna- een bepaalde leeftijd hebt bereikt.
Nu,  terugkijkend op mijn verjaardag, kan ik niet anders zeggen dan dat ik van elke minuut genoten heb met alleen maar lieve, lieve, lieve mensen om mij heen. En jemig wat ben ik verwend!  
Dit ga ik vaker doen.
Over 5 jaar.

Fijne zondag.


 
Sprits koekjes

Ingrediënten
225 gram roomboter op kamertemperatuur
150 gram suiker
1 ei
280 gram bloem
½ vanillestokje of vanille extract
½ tsp zout
Evt kleurstof

Verwarm de oven voor op 200°C. Mix de boter luchtig. Voeg vervolgens de suiker, het ei en de vanille toe en mix op middelhoge snelheid. Schraap steeds langs de kanten zodat alles goed romig wordt gemixt. Voeg kleurstof toe. Voeg de bloem en zout toe en mix nog kort tot een egaal deeg. Mix en doe het in een spuitzak met kartelmondje.
Om een roos-sprits te krijgen, gebruik je de Wilton 1M. hoe warmer het deeg, hoe makkelijker te verwerken.
Bak 5-10-15- minuten. Afhankelijk van de grootte tot lichtgoudbruin.

Mijn spritskoekjes zijn wat plat uitgevallen. Dit komt mede doordat ik ze heel klein en relatief plat had opgespoten. Verder had ik basterdsuiker gebruikt, ik verwacht dat gewone suiker steviger blijft. Ik hoor graag jullie bevindingen.
De smaak is in ieder geval  yum yum.

Geniet.
 
Bron: een Jillicious interpretatie van dit recept.


zondag 17 februari 2013

Raadselachtig Fenomeen

Deze ochtend vond ik wel een mooie gelegenheid om jullie hersenen te pijnigen met een raadsel.
Wat klopt er niet in het volgende verhaal:
Het is een gewone zondagmorgen, zoals elke andere zondagmorgen.
Buiten schijnt een twijfelachtig winterzonnetje.
Moeder is beneden druk bezig met Candy Crushen schoonmaken. Vader slaapt nog is ziek.
Zoon- en dochterlief zijn boven aan het spelen.
Samen.
Ze zijn cupcakes aan het bakken in de blauwe kinderkeuken.
Samen.
Moeder is trots.
Louter kindergelach schalt door het huis.

Weet je het al?
Nee?
Ik ga door.

Er valt boven veel heen en weer getrippel te horen.
Er wordt meer gegiebeld.
Het geluid van de kraan in de badkamer klinkt.
Vader is wakker.
….
Nu?

Trippelen wordt rennen.
Giebelen wordt hysterisch gelach.
Vader is nog steeds zijn handen aan het wassen.



SHIT!
Dit klopt niet!
Vader lag toch ziek op bed?!
Moeder rent naar boven en wat zij daar aanschouwt valt niet beter te omschrijven dan dat één van de kinderkamers vanaf heden is omgedoopt (…) tot binnenzwembad. De vloer is werkelijk waar geheel(!) bedekt met een laag water.
De twee kinderen kijken hun moeder schaapachtig lachend aan.
Wat dan volgt lijkt rechtstreeks uit de Twilight Zone serie (kennen jullie die nog? Please zeg ja!) te komen.
Het is de raadselachtige verdwijning van twee schatten van kinderen. Tot op de dag van vandaag heeft niemand ooit nog wat vernomen van deze twee lieve kinderkopjes kokjes.

Einde

Terugkomend op het begin. Wat klopt er niet in dit verhaal?

Inderdaad, ze waren een taart aan het bakken. Een cupcakevorm past toch helemaal niet in zo’n kinderoventje. Duhuh.

Fijne zondag.

p.s. Dit verhaal is volkomen non fictie, overeenkomsten met het leven van de schrijfster berusten op louter toeval.
 
 
 
Creamy Lime Squares*
12 stuks
 
Ingrediënten
bodem
125 gram bloem
30 gram poedersuiker
¼ tl zout
115 gram koude roomboter
Limoen vulling
280 gram suiker
30 gram bloem
4 eieren
180ml limoensap
2 tl limoenrasp
Poedersuiker ter garnering
Vierkant bakblik (20/23cm) bekleed met bakpapier
Verwarm de oven voor op 175°C.
 
Voor de bodem meng je de poedersuiker, bloem en zout in een kom. Snij de koude(!) boter in kleine stukjes en kneed dit met je vingers door het bloem tot je een kruimelig deeg hebt. Bekleed de bodem van een met bakpapier beklede bakvorm. Het is een dun laagje, dus het is even passen en meten. Bak de bodem 20-25 minuten tot het goudbruin is. Haal uit de oven, maar laat de oven aanstaan.
Ondertussen kan je de vulling maken.
Klop de bloem en suiker in een kom, voeg de eieren 1 voor 1 toe. Zorg dat ze steeds goed zijn opgenomen. Voeg de rasp en limoensap toe en genoeg groene kleurstof tot je een felgroene kleur hebt. Mix alles tot je een mooie egaal mengsel hebt. Klop niet te lang, want dan klop je het te luchtig en krijg je luchtbelletjes in je beslag. Persoonlijk vind ik dit minder mooi om te zien.
Giet dit mengsel over de warme korst en doe het nogmaals 20 minuten in de oven. Het is klaar als de vulling niet meer wiebelig is. De bovenkant zal een beetje bruin worden, maar daar zie je straks niks meer door de poedersuiker.
Laat het geheel helemaal afkoelen in de bakvorm. Bepoeder de bovenkant ruim met poedersuiker m.b.v. een zeef. Snijdt in vierkantjes.
Geniet!
Ps. Uiteraard kan je weer naar hartenlust variëren met smaken. Ga wel uit van een zure vrucht gezien de hoeveelheid suiker.
 
*Bron: Dit recept  kwam ik op Pinterest tegen.




donderdag 14 februari 2013

Ontluchting


Ken je die momenten, dat het leven jou leidt i.p.v. jij het leven?
Dat je een lichte paniekaanval krijgt als je alleen al naar je –overvolle- agenda kijkt.
Dat je een to do lijstje hebt gemaakt van een lijst van dingen die je nog moet doen…(volg je me nog?)
Dat je al moe wordt bij de gedachte dat je zo naar de auto moet lopen om naar je werk te kunnen gaan.
Eh…
Nee?
Wow!
Afgelopen week zat mijn agenda zoooooo vol, dat ik zelfs geen tijd had om mijn blog te schrijven, let alone, bakken! Woeeaaaat?! Ja inderdaad, nou dan is het toch ernstig!
En het liefst zou ik de hele wereld de schuld willen geven, en aan iedereen willen verkondigen hoe zielig ik wel niet ben. Héél zielig namelijk!



Maar diep in mijn hart weet ik dat ik die agenda zelf beheer, en dat juist ik daar dus invloed op kan hebben.



Zelfreflectie sucks big time!

Naast mijn Bakfetish heb ik ook nog een baan in de zorg. En meer dan eens lees ik studiemateriaal waarbij ik denk: “hm, dat doe ik zelf ook.”
(Sommigen zullen hier spreken van een ernstige vorm van beroepsdeformatie. Ik niet. Nee, ik noem het liever, kent u zelve. Want zeg nou zelf, in een ieder in ons schuilt wel een vleugje Down, bipolair of autisme.)

Maar veelal ben ik in mijn werk bezig met hoe het moeilijk verstaanbare gedrag van de cliënt beter kan herkennen en kan ombuigen zodat de spanning bij hem/haar minder wordt. Wij spreken dan over “ventieltjes” creëren en openzetten bij de cliënten. Deze ventieltjes zijn tricks om in tijden van hoge spanning of stress wat ademruimte bij hun te creëren, wat voor ontspanning zorgt en/of soms ontlading in de breedste zin van het woord.
Zo, mooie tekst hoor ik je denken, maar wat heeft dat met een volle agenda te maken?
Heel veel!
Want hebben wij niet allemaal een ventieltje nodig? Een “trick” om de druk van de ketel te halen. Om stoom af te blazen.
Met elk woord dat ik typ, merk ik dat ik rustiger word, en weer kan ademen. Ik kan weer nadenken en langzaam aan beginnen de ideeën voor nieuwe recepten weer voorzichtig mijn hoofd binnen te glippen; Nuts, Kitkat, spekkoek, munttaart, lavendelganache…hmmm het leven is moooooi!
Jill’s Back!

Wat is jouw ventieltje?

Fijne donderdag!


 

Passievruchtendôme
25 stuks

Ingrediënten
30 gram Maria biscuitjes
30 gram pure chocolade
2 blaadjes gelatine
200 gram passievruchtenpuree*
60 gram fijne tafelsuiker
3 eidooiers
1 ei
75 gram roomboter
Optioneel: Gezeefde abrikozenjam

Siliconen bakmat met halfronde vormpjes

Laat de gelatine weken in koud water.
Doe de passievruchtenpuree en de suiker in een steelpan en voeg de eidooiers en het ei toe.
Breng alles al kloppend met een garde op laag vuur aan de kook. Dit is om te voorkomen dat het ei gaat stollen en je roerei krijgt met passievruchtensmaak.
Haal de pan van het vuur en voeg de uitgelekte gelatine en daarna de in stukjes gesneden boter toe. Meng goed en duw alles dan door een fijne zeef. (je ontkomt er nooit helemaal aan dat je wat gestold eiwit krijgt, hiermee verwijder je deze)
Schenk in een hoge maatbeker en mix het in 1 minuut met de staafmixer glad en romig. Roer daarna nog even door met een spatel om de grootste luchtbelletjes eruit te krijgen, dit ziet er straks namelijk minder mooi uit.
Zet de siliconen bakmat op een rooster voordat je de vormpjes vult. Schenk de crème in de halfronde vormpjes, maar hou wat ruimte over om straks de koekbodem in te doen. Zet de vorm 1 uur in de diepvries.
Smelt de chocolade au bain-marie. Verkruimel de biscuitjes en voeg toe aan de gesmolten chocolade. Zorg dat de kruimels alom goed bedekt zijn met de chocolade. Haal de bakvorm uit de vriezer en druk de kruimels goed in het mengsel en zet vervolgens nog een uur in de koelkast.
Haal de bakvorm uit de koelkast en druk voorzichtig de dômes uit de vorm.
Optioneel: verwarm de abrikozen jam en bedek de passievruchtenbolletjes met een laagje gelei. Zet wederom even weg in de koelkast.
Haal de dômes een uur voor gebruik uit de koelkast.

Geniet!






*Het originele recept komt uit Patisserie!, maar heb ik uiteraard helemaal veranderd. In dit boek is gemaakt met frambozenpuree. Aangezien ik een passievruchtlover ben, heb ik dit veranderd. Uiteraard kan je elke vrucht hiervoor gebruiken, behalve in combinatie met verse ananas, kiwi, mango en papaja. Deze gaan de werking van gelatine tegen.

zondag 3 februari 2013

Love is in the Air

Zeg nooit nooit(Nederlandse les: dit is wat je noemt een tegenstelling, contradictie). Geloof mij, echt nooit! Iedereen heeft een aantal zekerheden in zijn of haar leven. Dat kan iets groots zijn, maar ook heel klein. Van “ik ga nooit emigreren” tot “ik zal mijn haar nooit groen verven”.
Zo’n lijstje heb ik ook, althans dat hád ik. Laat ik jullie “for the fun of it” eens aan de hand nemen, en samen kijken naar wat daar nog van over is (op chronologische volgorde):
Ik neem nooit een raskat.
Ik neem nooit een mobiel, iPhone, zal nooit bellen op de fiets..
Ik zal nooit met een Indisch vriendje thuiskomen…
Ik zal nooit aan kinderen beginnen….
Ik zal nooit aan mijn rijbewijs beginnen…..
En, last but not least:
Ik zal nooit, maar dan ook echt nooit(…) een hondje willen......

Re-Re-Wind (hier hoor je Craig David zingen. Wie? Craig David, jep ik word oud).
En toen was daar Chico.
*zucht* *zwijmel*
Chico valt het best te omschrijven als een kruising tussen een chihuahua en een braadworst. Chico heeft overgewicht. En juist dát geeft hem de X-factor. Hij houdt er niet van om uitgelaten te worden. Sneeuw? Bah. Regen? Jakkie. Neem Chico wordt het liefst de hele dag vastgehouden of gekroeld op zijn buikje. Maar zeg nou zelf, wie wil dat nou niet?!
Ja, je leest het goed, ik heb het te pakken, ik ben verliefd. Ik kijk door een roze bril, kan niet meer eten, slapen of aan iemand ander denken dan… Chico.
*zucht* *zwijmel*
Er zijn echter een aantal grote kleine kinkjes (het is wetenschappelijk bewezen dat vrouwen een voorliefde voor verkleinwoorden hebben) in de kabel. Ik heb een hele lieve poes die in de winter van haar leven zit en een hond erbij kan ik haar echt niet aandoen. Mijn wederhelft heeft op zijn leven gezworen dat hij nooit (zeg nooit nooit…) met die braadworst over straat zal gaan; imagoschade of zoiets.
En, last but not least: IK HOU NIET VAN HONDEN!
Het enige wat ik nog kan doen, is mij opsluiten op zolder, wachten tot deze bui over is en ondertussen op zoek naar nieuwe zekerheden.

Fijne zondag!

 

Bij zoveel liefde, hoort een heerlijk Valentijnsrecept, te maken voor je (geheime) liefde.
 
Red Velvet cake*
12/16 punten

Ingrediënten
120 gram boter
300 gram fijne tafelsuiker
2 eieren
40 gram cacaopoeder
80ml rode levensmiddelenkleurstof (Toko)
1 tl vanille extract
240ml karnemelk
300 gram bloem
1 tl bakingsoda (Toko)
3 tl witte azijn

Verse roomkaasglazuur
600 gr suikerbakkerspoeder
100 gr ongezouten roomboter op kamertemperatuur
250 gr verse roomkaas, koud(!)

Verwarm de oven op 170°C
Doe de boter en suiker in de kom en klop met de mixer op de middelste stand het mengsel bleek en luchtig en alles goed is vermengd. Schakel de mixer naar de hoogste stand en voeg al kloppend geleidelijk het ei toe.
Klop in een andere kom de cacao, rode kleurstof en vanille tot een dikke donkere pasta. Doe deze bij de botermassa en klop tot alles gelijkmatig vermengd en gekleurd is. Schraap nog niet opgenomen ingrediënten van de wand van de mengkom met een pannenlikker in de kom. Schakel terug naar de laagste stand en voeg geleidelijk de helft van de karnemelk toe. Klopt tot alles is vermengd en voeg dan de helft van de bloem toe. Herhaal dit tot alle bloem en karnemelk is opgenomen. Schraap de wand van de kom nog eens schoon. Klop nu het mengsel op de hoogste stand tot een glad en gelijkmatig gekleurd beslag. Schakel wederom terug naar de laagste stand. Doe de bakingsoda en azijn bij elkaar in een kom, let op dit gaat enorm bruisen, roer even door en voeg toe aan het beslag. Laat de mixer nog een aantal minuten op hoge snelheid draaien.
Verdeel het beslag over de 2/3 bakvormen en bak af in 25 minuten. Het gebak is klaar als het gebak terugveert als je erop drukt en/of een satéprikker er schoon uitkomt als je deze erin hebt gestoken.
Laat de cake kort in de bakvorm afkoelen voor je ze op een taartrooster zet om volledig af te koelen.

Hier beschrijf ik hoe je de roomkaasglazuur maakt en vervolgens aanbrengt op de taart. Help! Ik zoek een nieuwe hobby!

Geniet!

*Bron: Het Hummingbird bakboek – Tarek malouf